Dit is de tweede blog in een reeks van drie over leren in organisaties, In de eerste blog liet ik zien wat cijfers zeggen over leren: mensen leren vooral wanneer het werk daarom vraagt, terwijl tijd structureel de grootste belemmering is. Dat heeft directe gevolgen voor hoe we interne academies inrichten en voor wat we daar realistisch van mogen verwachten.
De ongemakkelijke waarheid
Als leren voortdurend botst met werkdruk en volle agenda’s, is het niet logisch om te denken dat meer aanbod de oplossing is. Toch doen we precies dat. We bouwen academies vol programma’s, terwijl het werk gewoon doorgaat.We zeggen dat leren belangrijk is, maar organiseren het buiten het werk.Dat is geen leerprobleem. Dat is een organisatievraagstuk.
Waar veel academies vastlopen
Veel interne academies zijn sterk gericht op aanbod: ontwikkelen, vullen, uitbreiden. Begrijpelijk, maar het effect is voorspelbaar. Leren komt boven op het werk, wordt vrijblijvend en bereikt vooral mensen die toch al leren. Ondertussen nemen verschillen toe.Meer trainingen maakt leren daarmee niet vanzelfsprekender. Vaak juist zwaarder.
Wat vraagt dit dan wel?
Niet om uitbreiding, maar om keuzes. De vraag is niet wat we nog kunnen toevoegen, maar wat nu nodig is om het werk goed te doen. Dat betekent focus aanbrengen en ook durven stoppen.Leren hoort gekoppeld te zijn aan werk, rollen en opgaven. Wat moeten mensen vandaag anders kunnen om hun werk goed te doen? Daar hoort leren bij. Niet als extra, maar als onderdeel van het werk.Dat vraagt ook om serieus kijken naar informeel leren. Niet door het te idealiseren, maar door het te faciliteren. Ruimte voor reflectie, uitwisseling en experimenteren tijdens het werk, niet ernaast.Cruciaal hierin is leergericht leiderschap. Zolang leren geen plek krijgt in werkafspraken, gesprekken en prioriteiten, blijft het een goede intentie zonder effect. Dan helpt geen enkele academie, hoe zorgvuldig ook ingericht.Een academie is geen doel. Het is een middel. En alleen zinvol als het het werk beter maakt.
Tot slot
De vraag is niet of we genoeg leren organiseren. De vraag is waarom we leren organiseren.Als interne academies de aandacht voor leren niet vanzelfsprekender maken in het werk, ligt de oplossing niet in meer aanbod, maar in de organisatie zelf. Daar begint het gesprek over lerende organisaties en leercultuur.
Tot hier kijk ik vanuit De Academiearchitect: hoe we leren organiseren via structuren en academies. In het volgende artikel verleg ik het perspectief. Vanuit De Leerarchitect kijk ik naar de voedingsbodem die leren in het werk mogelijk maakt.